Z Damianem Kamińskim młodym sportowcem i z jego trenerem Robertem Wróblewskim, rozmawia Zbigniew Tołłoczko.

    Wrócił Pan z X Olimpijskiego Europejskiego Festiwalu Młodzieży, który odbył się w Finlandii. Z jakim sukcesem?
    Ten festiwal to nieoficjalne mistrzostwa europy w różnych dyscyplinach sportu, w tym lekkoatletyka młodzieży do lat 18.  Zająłem 8 miejsce po rzucie dyskiem wagi 1,5 kg na odległość 53,13 metra. Najlepszy wynik tych zawodów, to 61 metrów. Nie uczestniczyłem w rywalizacji rzutów kulą z powodu kontuzji palca serdecznego prawej dłoni. Z tego powodu wycofałem się z konkursu.

 

 

    Jest Pan zadowolony ze swojego występu w Finlandii?
    Jestem średnio zadowolony, gdyż wynik jaki osiągnąłem jest słabszy od mojego rekordu życiowego 57,82 metra.

    Przyzwyczaił Pan nas do systematycznego bicia rekordów ...
    Rzadko kiedy, udaje się zawodnikowi utrzymać wysoką formę przez cały sezon. Tak i u mnie nastąpiło załamanie kondycji ale trzeba wziąć pod uwagę, że w poprzedzającym zawody w Finlandii okresie, byłem w licznych rozjazdach np. na Mistrzostwach Świata we Włoszech przez 7 dni, które to rozjazdy uniemożliwiły mi systematyczny trening. Poza tym szybkie przemieszczenie się do innego kraju, to zmiana warunków klimatycznych, które ujemnie wpływają na kondycję sportowca.

    Wróćmy do Pana pierwszych kroków w sporcie. Jak to się zaczęło?
    Miałem 10 lat, gdy zafascynowała mnie piłka nożna. W piłkę grałem jednak raczej dla przyjemności. Bardziej interesowała mnie lekkoatletyka, którą próbował w nas uczniach Publicznej Szkoły Podstawowej w Winnicy, zaszczepić nauczyciel wychowania fizycznego Henryk Deptuła. Spróbowałem skoku w dal. W tej dyscyplinie sportu zająłem 4 miejsce podczas Centralnych Finałów Czwartków w Warszawie.
    Gdy miałem 12 lat, nauczyciel  wychowania fizycznego Robert Wróblewski zaproponował mi rzut dyskiem. Ten rodzaj sportu spodobał mi się i zacząłem systematycznie przychodzić na treningi. W grupie sportowców szkolnych byli starsi koledzy, których chciałem pokonać. Rywalizacja mobilizowała mnie i wkrótce przyszły pierwsze sukcesy.

 

1.	2.	3.	4.	5.

 

 

    W sporcie trzeba mieć umiejętności, czy szczęście?
    Wszystko jest potrzebne. W życiu bardzo ważne jest trafić na człowieka, który pokieruje dalszymi krokami we właściwym kierunku. Miałem szczęści być zauważonym przez mojego nauczyciela Roberta Wróblewskiego, który został moim trenerem. Bo tak naprawdę od spotkania z nim, wszystko się zaczęło.

    Zwracam się z pytaniem do trenera Roberta Wróblewskiego. Skąd Pan wiedział, że uczeń Damian Kamiński ma predyspozycje przyszłego miotacza?
    Od 4 klasy szkoły podstawowej Damian przewyższał rówieśników wzrostem, co jest bardzo istotne w rzutach, przewyższał szybkością, skocznością, wytrzymałością. Już jako dziecko nie lubił przegrywać, co wskazywało na charakter dobrego sportowca. W wieku 12 lat, po oddaniu kilku rzutów najlżejszym dyskiem 0,75 kg podczas pierwszego treningu wiedziałem, że mam do czynienia z talentem. Powiedziałem Damianowi: „Jeżeli będziesz przychodzić i ćwiczyć, to gwarantuję ci, że będziesz zdobywać medale na mistrzostwach Polski”. Nie spodziewałem się wtedy, że już po 3 latach Damian zdobędzie złoty medal w rzucie dyskiem podczas Mistrzostw Polski Młodzików w Słubicach, po 4 latach złoty medal w pchnięciu kulą wynikiem 19,67 metra  /rekord Polski/ też podczas Mistrzostw Polski Młodzików w Słupsku, a po 5 latach będzie reprezentować nasz kraj na Mistrzostwach Świata Juniorów Młodszych we Włoszech w 2009 roku.

    Damian Kamiński ukończył w tym roku naukę w Publicznym Gimnazjum w Winnicy, zatem Pańska rola jako trenera zakończyła się?
    Damian trenować będzie wspólnie z zawodnikami AZS-AWF w Warszawie, gdyż jesienią rozpocznie naukę w Liceum Sportowym w Warszawie. Nadal jednak pozostanie zawodnikiem MKS Pułtusk przez najbliższy rok, a ja oficjalnie będę jego trenerem. Istnieje realna szansa na to, że w roku 2010, Damian Kamiński jako pierwszy w historii klubu powiatu pułtuskiego, wystartuje w I Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży w Singapurze.

    Czy obecnie jako nauczyciel wychowania fizycznego, widzi Pan w Winnicy wśród dzieci i młodzieży przyszłościowego sportowca?
    Wszędzie są talenty w różnych dyscyplinach sportu, rzecz w tym żeby w porę zauważyć je u młodego człowieka. W Winnicy jest kilku dobrze zapowiadających się sportowców. Mam nadzieję, że za parę lat będzie można usłyszeć o nich coś miłego.

     O Panu, Damianie Kamińskim jest głośno i coraz głośniej. Czy zadowolony jest Pan z obranej drogi życiowej?
    Zadowolony jestem, że zajmuję się sportem, a w szczególności rzutami dyskiem, co potwierdzają moje wyniki. Dobrze jest mieć swoją pasję i robić to, w czym czuję się najlepiej. Rywalizacja zawsze mobilizuje mnie do walki. Dopingują mnie moi rodzice i najbliższa rodzina, kibicują koledzy i znajomi. Ta atmosfera sprzyja mojemu rozwojowi sportowemu.

    Ja układa się Pana współpraca z trenerem Robertem Wróblewskim?
    Bardzo dobrze. Do osiągania sukcesów, potrzebna jest współpraca zawodnika z trenerem. Moje sukcesy zawdzięczam trenerowi.

    Najbliższy występ sportowy?
    We wrześniu mityngi sprawdzające formę. Można na nich bić rekordy życiowe, można podnieść swoją pozycję na listach światowych. Myślę, że na którymś z tych mityngów spróbuję wystartować z cięższym sprzętem, to jest z dyskiem cięższym o 0,25 kg niż dotychczas, a więc  wagi 1,75 kg. Taki cel założyliśmy wspólnie z trenerem Robertem Wróblewskim.

    Gratuluję Panom spotkania się w życiu we właściwym czasie i miejscu, gratuluję sukcesów, życzę dalszej owocnej współpracy i dziękuję za rozmowę.
    Również dziękujemy za rozmowę.