Kontynuując temat sprzed tygodnia chciałem dziś przedstawić następcę słynnej serii Traction Avant, która zakończyła swój żywot na linii produkcyjnej w 1955 roku. Nowy Citroen tak się miał do swojego poprzednika jak bryczka do promu kosmicznego. Zaprezentowany na salonie samochodowym w Paryżu w dniu 6 października 1955 roku wywołał prawdziwą sensację. Już pierwszego dnia złożono aż 12 tysięcy zamówień na nowy model Citroena. Nadano mu symbol DS 19. Do wdrożenia nowego modelu przygotowywano się już przed II wojną światową. Pierwotnie miał być wyposażony w sześciocylindrowy silnik w układzie boxer. Ostatecznie odstąpiono od tej koncepcji wykorzystując silnik od wycofanego Traction Avanta. Poza tym kompromisowym rozwiązaniem cała reszta to istna rewolucja. Zastosowano w nim hydropneumatyczne zawieszenie, które zapewniało nie spotykany dotąd komfort podróżowania (osobom cierpiącym na chorobę morską odradzałbym przejażdżki tym wozem).

 

Jakiś czas temu jeden z naszych wiernych Czytelników zasugerował, bym przybliżył najciekawsze modele marki Citroen z dawnych lat. Pisałem już o tzw blaszance czyli 2CV, dziś pora na opisanie innego z produktów tej firmy.
Zanim jednak to zrobię chciałbym poświęcić parę słów samemu twórcy i szefowi firmy Citroen. Andre Citroen urodził się 5 lutego 1878 roku. Jego ojciec, holenderski żyd, trafił do Warszawy jako przedstawiciel firmy jubilerskiej. Tu poznał swoją przyszłą żonę Maszę Amelię Kleinman. Po ślubie przenieśli się do Paryża. Kontakt z Polską  na tym się nie urwał.

 

Do napisania dzisiejszego felietonu skłonił mnie bardzo sympatyczny mail, który znalazłem w swej skrzynce internetowej.
Pewien młody człowiek o imieniu Michał mieszkający w Pułtusku napisał do mnie swego rodzaju podziękowanie za artykuły, które piszę i podzielił się  swymi doświadczeniami na temat historycznej motoryzacji. Okazuje się, że skromnymi środkami przywraca starą polską SHL-kę do stanu z okresu jej świetności.
Brawo!Jednocześnie żali się, że nie mamy jako Polacy szacunku dla naszej historii. Prowadzi na własną rękę poszukiwania pamiątek po polskiej motoryzacji. Okazuje się,że w swych działaniach napotyka na niechęć wobec tego co jeszcze można by ocalić od zapomnienia cyt. „Panie, to dziadostwo? Dawno wywiozłem na złom”. To chyba nasza cecha narodowa,że wszystko co  rodzime lekceważymy, a zachwycamy się tym co obce. Wszak mamy przysłowie – „Cudze chwalicie, swego nie znacie”. Dobrze, że mimo to są ludzie tacy jak Michał, którzy mimo przeciwności chcą działać i mają szacunek do tego co ktoś kiedyś stworzył. Oby było ich coraz więcej, bo zabytki polskiej motoryzacji znikają bezpowrotnie w czeluściach pieców hutniczych. Nieocenionym miejscem dla takich poszukiwań są złomowiska.