Wpadłem ostatnio w psychiczny dołek, a może nawet w depresję. Bo nie wiem co mam zrobić, by zainteresować państwa sobą. Od dawna nie napisał o mnie ani Superekspres, ani Fakt, nie było moich zdjęć w Na żywo i Teletygodniu, nie cytowano mnie w Szkle kontaktowym ani w Naszym Dzienniku. Startowałem do „Tańca z gwiazdami”, ale okazało się, że jestem za niski,  w „Jak oni śpiewają” okazało się, że fałszuję gorzej niż Edyta Górniak polski hymn na olimpiadzie, a w „You can dance” powiedzieli mi już na wstępie: you can’t dance. Słowem -  totalna klapa. Człowiek niby istnieje, ale jakby go nie było.

Jest do zrobienia interes i to duży. Można zarobić parę ładnych milionów. I to drogą najprostszą z możliwych: najpierw kupić, potem sprzedać. Prawie jak na pułtuskim rynku. Prawie, bo najpierw trzeba zainwestować około 300 milionów złotych. Ale co to znowu za pieniądze... Za te drobne 300 milionów można kupić „kawał” prawdziwej historii kraju, w którym żyjemy. Państwo nasze sprzedaje bowiem warszawski Biały Dom, czyli dawną siedzibę Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Do kupienia jest więc nie tylko gabinet, z którego rządzili Gomułka, Gierek, Kania i Jaruzelski, ale gabinety, w których pracowali w pocie czoła choćby Miller, Oleksy, Kraśko, Łukasiewicz, Olszowski i inni partyjni notable. Do kupienia jest też ogromna sala posiedzeń plenarnych, w której padały miliony słów o przewodniej roli klasy, zwanej robotniczą, o wyższości ustroju socjalistycznego nad wrednym kapitalizmem, o potrzebie rozwijania współzawodnictwa brygad pracy socjalistycznej, o zadaniach prasy i literatury w kształtowaniu socjalistycznej moralności. Teraz, kiedy wredny kapitalizm triumfuje – ta sala jest też do kupienia. Tylko pewnie nie ma już w niej posągu Wodza Rewolucji, wielkiego i wiecznie żywego Lenina.  A szkoda, bo wtedy cena metra byłaby pewnie znacznie wyższa niż te cztery – sześć tysięcy, jak wycenili znawcy.

Papier jest cierpliwy – mawiano kiedyś. Ale było to w zamierzchłych czasach, kiedy istniało coś takiego jak cenzura. Byle kto nie mógł drukować byle czego. Dbali o to panowie i panie o ładnie brzmiących kryptonimach K-23, G-16, W-22 itd. Cenzurowali nawet bilety teatralne, druki firmowe, o książkach dla dzieci, o podręcznikach szkolnych nie mówiąc. A przede wszystkim książki dla dorosłych i gazety – czołową broń frontu ideologicznego. Kto nie wierzy, albo zapomniał, niech zajrzy w stopek redakcyjnych starych gazet, gdzie nie było nazwisk redaktorów naczelnych, (nikt nie chciał się bowiem tym chwalić) tylko oznakowania cenzorów.

Ci, którzy zdawali maturę wedle starego systemu pamiętają być może pioseneczkę -  Już wiosna kalendarzowa, niebawem przyjdzie prawdziwa i tylko patrzeć, i tylko patrzeć jak chłopcy zaczną podrywać – dziełko niezapomnianego Jeremi Przybora. Wiosnę prawdziwą już mamy. Nie wiem jak jest w dziedzinie podrywania, ponieważ w moim wieku nie uprawiam tego sportu, ale wiem, że do gniazda na Tartacznej wróciły z podróży do Afryki bociany. Widocznie przy wysokim kursie dolara i dla nich wywczasy w tamtych okolicach są za drogie.