Świat stał się ciekawski, wszyscy chcą wiedzieć wszystko i o wszystkim. Ile pieniędzy ma na koncie Kowalski, dlaczego wyginęły dinozaury, czy premier gra w golfa i z kim, ile mięsa jest w mortadeli, jak wygląda człowiek gdy umiera? Żadna matka nie powie już dziecku, że ciekawość jest pierwszym stopniem do piekła. Nawet wtedy, kiedy latorośl przeszukuje komórkę ojca i czyta przesłane do niego przez „ciocię” smsy. Gorzej – zaczyna robić to sama.

Jakież to wzruszające. Wprost wyciska łzy z oczu. Aż nie chce się wierzyć, że w dzisiejszych tak przematerializowanych czasach są ludzie, których stać na takie, chciałoby się powiedzieć, samarytańskie odruchy. Oto „majstrowany” siłami i środkami krakowskiego ośrodka Telewizji Państwowej program „Kundel bury i kocury” nie zniknie z anteny! Kiedy widzowie dowiedzieli się o zakusach dyrekcji ośrodka, która chciała program „zdjąć” (bo oczywiście dostali za mało pieniędzy z abonamentu), postanowili że sami będą ten program finansować. Co potwierdza obiegowe sądy, że psiarze i kociarze nie zawsze są w pełni władz umysłowych...

Aura naprawdę przesadziła. Wiadomo, że zimą powinien spaść śnieg, by w dobrym stanie do wiosny dotrwały oziminy; powinno być trochę mrozu, by wymarzły komary, kleszcze (choć ostatnio uczeni twierdzą, że zimą żadne „cholerstwa” nie wymarzają); przydaje się też nieco przenikliwego, wschodniego wiatru, który zawsze chłodzi nasze rozpalone głowy i przywraca nam trzeźwość spojrzenia na stosunki międzynarodowe; nie zaszkodzi nawet więcej zachorowań na sezonową grypę, bo ujawnia to jednostki o słabej konstrukcji fizycznej i psychicznej, czego przykładem jest jeden z funkcjonariuszy publicznych, który swój przypadek chorobowy chce skierować do Strasburga. Poza tym zimą zawsze dziennikarze mogą „pojeździć” po tzw. systemie opieki zdrowotnej oraz po śniegu zalegającym miasta, wioski, osiedla i przysiółki, co zwykle zwiększa oglądalność i poczytność.

Odkąd tylko pamiętam, w ramach rodzinnego procesu edukacji, powtarzano mi przy każdej okazji: - Nie śmiej się dziadku z czyjegoś wypadku. Czasami dodając jeszcze: -Dzisiaj moje, jutro twoje. I całe życie starałem się przestrzegać tych nauk. Czasami tylko, kiedy już nie mogłem wytrzymać, pozwalałem sobie na kretyńskie wybuchy śmiechu, na przykład wtedy, gdy młodsza siostra spadła z drzewa i złamała sobie rękę. Było naprawdę śmiesznie, jak w filmie, kiedy leciała w dół między gałęziami tego, w końcu, niewysokiego drzewa. Rechotałem, bo jako ten mądrzejszy - po drzewach nie chodziłem.