Święto Niepodległości 11 listopada spędziłem, jak przystało na przewodniczącego Komisji Łączności z Polakami za Granicą, wśród Polaków w Argentynie, razem z delegacją senacką pod przewodnictwem marszałka Bogdana Borusewicza. Lot długi, męczący, ale na miejscu moc wrażeń. Polacy przyjeżdżali do Argentyny najpierw w latach 30. ubiegłego wieku „za chlebem”, a potem po wojnie – w zależności od tego, gdzie kogo losy rzuciły. Trafiła tam również ciotka mojej żony wraz z mężem, którego poznała w Armii Andersa.

Sejm zdecydował, że Instytut Pamięci Narodowej nie zostanie zlikwidowany, jak tego chciał SLD, postanowił natomiast – wbrew stanowisku PiS - pracować nad zmianami w jego funkcjonowaniu, które zaproponowała PO.
Preambuła do ustawy o IPN zaczyna się od słów: „Mając na względzie zachowanie pamięci o ogromie ofiar, strat i szkód poniesionych przez naród polski w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu, patriotyczne tradycje zmagań narodu polskiego z okupantami, nazizmem i komunizmem, czyny obywateli dokonywane na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego i w obronie wolności oraz godności ludzkiej, obowiązek ścigania zbrodni przeciwko pokojowi, ludzkości i zbrodni wojennych, a także powinność zadośćuczynienia przez nasze państwo wszystkim pokrzywdzonym przez państwo łamiące prawa człowieka…”. Uważam, że te zadania nie zostały jeszcze wykonane, dlatego IPN nie należy likwidować. Domaganie się tego może stwarzać wrażenie, że nowoczesna polska lewica nie jest zainteresowana rzetelnymi badaniami i publikacjami na temat PRL. A przecież ten okres, poza wszelkimi innymi mankamentami i nieszczęściami, był dla lewicy - przedwojennej, patriotycznej, niepodległościowej, socjalistycznej – fatalny, wręcz traumatyczny. Dzisiaj mamy w Sejmie sale imienia Pużaka i Daszyńskiego, ale ta bogata tradycja jest kontynuowana w nieznacznym stopniu, co stanowi wielki problem dla ludzi, którzy chcą odbudować etos tej formacji.

Coraz więcej wątpliwości wywołuje działalność rządowo-kościelnej Komisji Majątkowej, która zajmuje się przywracaniem Kościołowi mienia odebranego w czasach PRL lub przyznawaniem za nie rekompensat. Jest ona swoistym dziwolągiem prawnym, nie podlega bowiem żadnej kontroli. Jej decyzje zapadają w trybie niejawnym i nie ma od nich odwołania, chociaż dotyczą cudzej własności, m.in. samorządowej. Gmina, od której strona kościelna chce uzyskać odszkodowanie, zwykle po fakcie dowiaduje się o utracie atrakcyjnych terenów, które nigdy do Kościoła nie należały i z którymi wiązała już określone plany gospodarcze. Tak stało się np. w Krakowie, a także w warszawskiej Białołęce. Na pewno nie jest to korzystne dla obywateli, a czy zgodne z konstytucją? Obawiam się, że także nie.

W związku ze skargą złożoną przez obywatelkę włoską, matkę ucznia tamtejszej, państwowej szkoły, która nie zgadzała się, aby w klasie, w której uczy się jej syn, wisiał krzyż - Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu przyznał, że ma ona prawo do sprzeciwu i w tej sytuacji krzyż nie powinien tam wisieć. Stwierdził, że jest to naruszenie "prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami" oraz "wolności religijnej uczniów". Werdykt ten odbił się szerokim echem w Polsce. Swoje oburzenie wyrazili biskupi, a Sejm odpowiedział uchwałą, w której uznał orzeczenie za godzące w wolność wyznania, lekceważące prawa i uczucia ludzi wierzących oraz burzące pokój społeczny.